"Polski Model Gościnności"- główne tezy raportu

“Polski Model Gościnności”- główne tezy raportu

W zakładce RAPORT opublikowaliśmy analizę przedstawiającą ramy polityki imigracyjnej opartej na dobru wspólnym.

Poniżej prezentujemy krótkie streszczenie i główne wnioski.

  • Gościnność to cecha tradycyjnie przypisywana Polakom. Polityka gościnności, a więc systemowe podejście do imigracji, towarzyszy Rzeczpospolitej do wieków. Liczne grupy etniczne, na przykład Żydzi, Tatarzy, Ormianie czy Szkoci, otrzymywały przywileje, które były odpowiedzią na korzyści, jakie uzyskiwała Rzeczpospolita z ich obecności. Staropolski model gościnności charakteryzował się niezwykłą inkluzywnością, w której ważnym elementem była dobrowolność, swoboda kultywowania własnej kultury i religii oraz możliwość uzyskania praw obywatelskich.
  • Aktualnie rząd dysponuje kilkoma dokumentami z zakresu spraw społecznych, jednak żadna ze strategii nie prezentuje polityki migracyjnej. Dotychczasowy dokument „Polska polityka migracyjna – stan obecny i postulowane działania” przestał obowiązywać w 2016 roku i do dziś nie doczekał się nowej wersji.
  • Polska staje się krajem coraz bardziej atrakcyjnym dla imigrantów, co można obserwować analizując dane statystyczne. Liczba pozwoleń na pobyt w naszym kraju systematycznie się zwiększa. O najwięcej pozwoleń w ostatnich latach występowali Ukraińcy (ponad 60%), podwoiła się liczba wniosków złożonych przez Białorusinów i hindusów. Spośród obywateli Unii Europejskiej najwięcej gości u nas Niemców, Włochów, Francuzów i Brytyjczyków. Obserwując kryzys imigracyjny w Europie oraz sytuację w Polsce należy zintensyfikować działania zmierzające do wypracowania strategii skoncentrowanej stricte na imigracji.
  • Dwa zasadnicze niebezpieczeństwa zagrażają opracowaniu i wdrożeniu racjonalnej polityki imigracyjnej. Pierwsze to lekkomyślny idealizm, który każe przyjmować dowolne ilości migrantów bez uprzedniego upewnienia się, że istnieją warunki dla ich integracji. Drugim to krótkowzroczny etno-nacjonalizm, który nie pozwala dostrzec szans, jakie otwierają się przed państwami, które umiejętnie przyciągają i integrują ludność napływową.
  • Polska powinna opracować nową, racjonalną politykę imigracyjną opartą na tradycjach polskich. Należy odejść od błędnie rozumianej koncepcji wielokulturowości pojmowanej jako równość wszystkich kultur i obyczajów. Wartości i normy społeczne kraju goszczącego mają pierwszeństwo przed kulturami przybyszów. Nie można dopuścić do akceptacji zasad kultur, które są sprzeczne chociażby z prawami człowieka czy podważają równość kobiet.
  • Polityka migracyjna powinna jasno rozróżniać grupy imigrantów i stosować dla nich odmienne narzędzia. Inną politykę należy realizować w stosunku do osób wymagających ochrony (uchodźcy i azylanci), inną do imigrantów, którzy przyjechali do Polski na krótki czas do pracy, inną do studentów i kadry naukowej, odmiennych narzędzi będzie też wymagać polityka skierowana do osób, które chcą osiedlić się w Polsce na stałe. Rozróżnienia powinny uwzględniać przede wszystkim: cele migracji i jej czas, kręgi kulturowe, z których pochodzą migranci, ich wiek, wykształcenie, potencjał nauki języka i wiele innych. Od tych czynników powinny zależeć warunki, jakie stawiamy imigrantom.
  • Stawianiu warunków musi towarzyszyć stwarzanie realnych warunków integracji. Przy ich tworzeniu nie wolno zapominać, iż najskuteczniejsza integracja odbywa się na poziomie lokalnym i jest procesem wymagającym wysiłków od obu stron. Bez otwartości, gościnności i chęci dialogu ze strony Polaków nie ma szans na skuteczną integrację.
  • Racjonalnie realizowana polityka imigracyjna przynosi wiele korzyści: pomaga wypełnić tymczasowe luki na rynku pracy, zwiększa cyrkulację wiedzy dzięki wymianie kadry naukowej i wysoko wyspecjalizowanych specjalistów, wspiera promocję kraju za granicą i umacnia współpracę międzynarodową.
  • Konstruując politykę imigracyjną warto wykorzystać analogię domu. Ojczyzna jest domem, a obywatele są domownikami. Imigranci są więc gośćmi, i dlatego powinni się stosować do zasad panujących w kraju goszczącym. Obywatele mają prawo decydować, jakich gości wpuścić do domu, jeśli ktoś wtargnie do domu bez wiedzy i zgody domowników, staje się intruzem. W obrębie polityki migracyjnej należy wypracować procedury umożliwiające wyproszenie intruzów i gości łamiących zasady. Zapewnienie bezpieczeństwa jest podstawowym celem racjonalnej polityki migracyjnej.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *